Gevonden voorwerpen

04.00u zaterdagochtend.  Over een paar uur staat mijn zus met de kids voor de deur, maar dat is pas over een paar uur. Nu is nu en nu geniet ik van het moment hier met jou. Je zit onderuit gezakt op de bank met open mond naar me te kijken. Ik dans voor je en probeer je mee te nemen in mijn afterflow. ‘Kom nouuuu, dans!’ Je lacht maar schudt nee. Het duurt drie Prince nummers en wat daglicht voordat ik een realitycheck krijg…

Wat ben ik in godsnaam aan het doen! Ik staar naar je rood verwassen trui en je Harry Potter haar. Je leek zo leuk, hoe kan ik dit nou niet hebben gezien. ‘Je moet gaan!’ zeg ik uit het niets. Verstijft blijf ik voor je staan. ‘Nu’ zeg ik er snel achteraan. Je kijkt me verbaasd aan maar staat zonder weerwoord op, pakt je jas en loopt de deur uit. Tot nooit meer ziens! Als ik in bed lig bel je. Waarom bel je me? Of een betere vraag. Waarom heb ik in de kroeg mijn nummer aan je gegeven. Ik blokkeer je nummer, wis je oproep en val in slaap. Als ik de volgende ochtend mijn woonkamer in loop zie ik iets wat jou en mij voorlopig nog niet zal scheiden. ‘Kut!’ Ik staar naar een dikke donkergroene klittenband portemonee met een touwtje eraan. Right. In ieder geval een zorg voor later. Met een flesje water en een strip paracetamol stap ik de auto in. Ik geef de drie kruimels van mijn zus een dikke kus and off we go naar het Bosjesfestival op landgoed Zonnestraal in Hilversum. Super leuk voor volwassenen & kinderen zonder kater.

‘Maaaaaaaaaaaaaaaam, mogen we nog even met Tante Natascha mee naar binnen?’ vraagt de oudste van 6 als we mijn straat weer in rijden. Mijn zus knikt en zet de auto stil. Blij rennen ze de auto uit en ik kijk hoe ze alledrie als een kangeroe door het steegje richting mijn achtertuin springen. Na een paar grote sprongen blijven ze staan, draaien om en rennen weer terug. ‘Tante, er zit een man in je tuin’ roepen ze in koor. Mijn zus kijkt me vragend aan terwijl ze de lege appelsappakjes uit de auto raapt. ‘Oops’ zeg ik zacht. ‘Blijven jullie even hier, ik ga kijken’. Ennnn jahoor daar zit je, in mijn tuinstoel. Je kijkt me aan alsof je net tien espresso achterover hebt geklokt. ‘Hi’ zeg ik. ‘Ja ook hallo’ zeg je narrig. Waarom neem je niet op en waarom blokkeer je me daarna?’ Ik hoor mijn zus de achterklep van de auto dicht slaan. ‘Ik belde omdat ik mijn huissleutels bij je thuis heb laten liggen’. ‘Sleutels?’ zeg ik verbaasd. ‘Ja! En portemonee. Ik heb de hele middag in je tuin gezeten’ vervolg je. ‘O’ zeg ik terwijl ik de deur open doe. Je loopt met me mee naar binnen, pakt je huissleutels van de eettafel en je groene klittenband geval. Je ontwijkt de blik van mijn zus die in de achtertuin staat als je wegloopt. De kids lopen naar binnen nu het safe is en krijgen een glaasje appelsap voor de schrik.

Advertenties

Een flinke hap liefde

Ik zit op je schoot en leg mijn handen in je nek. Ik glimlach en trek je dichter naar me toe. We zijn nu een paar millimeter van elkaar verwijderd. Mijn hart bonst van opwinding en ik ben zenuwachtig as hell. Dit is perfect. Jij. Deze avond. Je 1 meter 92. Je rete knappe gezicht. De zwoele liedjes die je zingt over de liefde. Ik staar naar de twinkeling in je diepbruine ogen. Dezelfde ogen die mij twee weken geleden hebben verleid op een strandfeest in Scheveningen. Nu ben je hier, bij mij en wil ik dat deze avond nooit meer voorbij gaat. Ik kus je op je wang. Boven je lip. Naast je lip. Heel kort. Heel plagerig. Je hapt naar een zoen maar ik geef me nog niet gewonnen. Eindelijk. Je neemt de leiding over en drukt je lippen stevig op de mijne. Dan ben ik weer aan zet. Ik kus je in je nek en dwaal met mijn tong richting je oor. Ik bijt er speels in… ’AUW! Wat doe je!’ roep je keihard. Je duwt me van je af, springt op en kijkt me vol afschuw aan. ‘Ja doei. Je fuckt’ zeg ik lacherig. Maar je fuckt niet. Je bent bloedserieus. Ik snap er niks van. Ik beet zachtjes, toch? Je pakt je gitaar, je autosleutels en je jas. Weg ben je. Stomverbaasd laat ik me achterover in de bank vallen….blijkbaar heb ik een gevoelige snaar geraakt…

Wimperhorror

Ik woon samen met 1 van mijn beste vriendinnen op de P.C Hooftstraat in Amsterdam. Het is hier fun-fucking-tastic!!! Alleen nu even niet. Ik heb net mijn rechteroog flink toegetakeld, mijn afspraak is onderweg en de winkel die mijn avond moet redden, sluit over 5 minuten. Help!

Met een klap gooi ik de deur dicht. ‘Haast?’ vraagt de jongen van Oger, die in de deuropening van de herenzaak staat. Hij heeft zoals altijd een mooi getailleerd pak aan, zijn haar strak in model en een rollende r. Zoals het heurt. ‘Yesss’ roep ik terug en sprint weg voordat hij verder iets kan zeggen. Gelukkig is het niet ver en ben ik net op tijd. ‘Waarmee kan ik je helpen?’ vraagt het meisje van Douglas vriendelijk als ik naar binnen loop. Ik zet mijn grote zwarte H&M zonnebril af en geef daarmee direct antwoord op haar vraag. Haar ogen worden groot en haar mond valt open. ‘Owww boy…’ zegt ze zacht. Ze pakt mijn arm en begeleidt me naar een stelling met nepwimpers.

Ok. Here we go. Zonnebril weer op. Niemand die het ziet. Het drama wat zich achter mijn rechterglas afspeelt, voelt nog steeds niet helemaal ok maar veel keuze heb ik niet. Je bent er namelijk al. Ik ken je al een tijdje. Woest aantrekkelijk vind ik je niet maar ik ben onder de indruk van je kunnen. Je weet alles over wijnen, runt een restaurant en kent ontzettend veel mensen uit de jazzwereld. ‘Madame’ zeg je, als ik voor je sta. Je opent de deur van je oldtimer en reikt je hand uit. Wat heerlijk dit. Jij. Hoe je doet. De cabrio. Je Jort Kelder broek. Ik glimlach, pak je hand en stap zo galant mogelijk in. Als de zon gaat schijnen voelt alles even helemaal perfect. Een half uur later naderen we de oprit van een groot landhuis in Breukelen.

Je geeft me een tour door het huis. Je vertelt dat de eigenaar voor een jaar in het buitenland zit en je hier tijdelijk woont. Ik heb nog nooit zo’n groot huis gezien en kijk mijn ogen uit. Als we in de keuken staan en hapjes klaarmaken, stoot je me aan. ‘Natas….’ zeg je lacherig. ‘Je bent niet meer op de P.C’. Oja, fuck. Je hebt helemaal gelijk maar god wat vind ik dit kut. Het meisje van Douglas had er dan wel flink wat lijm opgesmeerd maar mij ook gewaarschuwd. Een nepwimper plakt alleen goed tussen bestaande wimperharen en als die er niet meer zijn, is het afwachten. ‘Oops’ zeg ik en schuif cooltjes mijn zonnebril in mijn haar. Je kijkt me aan maar je zegt niks. Waarom zeg je niks? Volgens mij heb je niks door. Toch? Tijdens het opmaken deed ik niets anders met mijn wimpertang. Flink knijpen en voorzichtig loslaten. En toch gebeurde het. Bij het loslaten, trok ik een hele rits wimperharen mee. Morgenochtend heb ik ‘again’ een kaal oog met welgeteld 3 haren maar goed dat zien we dan wel weer. 1 ding weet ik zeker. Ik koop hem nooit meer dat horrording!

Dankwoord: voor het Douglas meisje op de P.C die mij in 2007 mij heeft geholpen.

2 Kipfilet alstublieft

Ik sta in mijn lingerie voor de spiegel. Ik prop 2 nieuw gekochte kipfilets in mijn bh, spring op en neer en ben blij te zien dat ze niet alleen de nodige push-up geven maar ook nog eens goed blijven zitten. Next. Zwart jurkje met een laag decolleté. Haar in een sierlijke knot. Oorbellen en lippen in de kleur roze. Ik pak mijn telefoon, sleutels en stop ze in mijn clutch. I am ready! 

Welkom bij de uitreiking van de RadioBitches Awards in Podium de Vorstin’ galmt het door de zaal. Presentatrice van de avond, Lauren Verster, ziet er weer uit om door een ringetje te halen. Mijn collega en ik staan in het midden van de zaal tussen de menigte. We klappen en joelen als de winnaars beurtelings hun award komen innen op het podium. ‘Heb je trouwens nieuwe tieten’ schreeuwt ze als de muziek wordt ingezet. ‘Nee, gewoon om een keer te proberen’ schreeuw ik terug. ‘Van die gel pads’, zeg ik er achteraan. ‘Nee, dacht al’. We lopen lachend naar de bar en bestellen champagne. ‘Doe mij ook maar een glas’, hoor ik een bekende stem zeggen tegen de barman. Ik draai me om en kijk je recht in je ogen aan. We kennen elkaar van vroeger. De tijd dat jij nog in de Hitkrant stond en hordes gillende tienermeisjes achter je aan had. Je pakt onze glazen en vraagt me mee naar de foyer. ‘Kunnen we even rustig kletsen’ zeg je. Ik loop je volgzaam achterna en geef mijn collega een knipoog. Je vertelt over je nieuwe dj carrière en probeert daarmee duidelijk indruk op me te maken. Het werkt. We hebben het leuk en de avond is nog lang niet voorbij. ‘Hilversum is echt the bomb op de dinsdag’ zeg ik jolig als we arm in arm over het marktterrein lopen. Je knikt. We lopen automatisch naar de G-spot op de Groest. De club waar je liever niet komt of toch eigenlijk ook weer wel.  De dansvloer is van ons. Jij in je pak. Ik in mijn jurkje. Mijn hakken liggen bij de paal voor de dj booth. We dansen, we flirten. Dan besluit je dat het tijd is voor actie en zoent me.

Je zet de auto voor mijn huis stil. Uit de radio klinkt het nummer Don’t Stop Me Now van Queen. We zoenen wild op de maat van de muziek. God, wat heerlijk dit! Ik leg mijn linkerhand in je nek en druk je dichter tegen me aan. Terwijl we bezig zijn haal ik met mijn rechterhand heel voorzichtig de kipfilets uit mijn bh en laat ze zachtjes op de grond vallen. Je hebt niets door. Ik schuif ze met mijn hak ergens in de richting van mijn clutch. Wel op tijd lozen, had het meisje van de Hunkemöller gezegd, toen ik ze kocht. Ze had gelijk. Ik moet er niet aan denken! Je raakt me aan en wil meer. ‘Ik wil met je mee naar binnen’, fluister je in mijn oor. Ik druk je speels weer terug in je stoel. ‘Ik moet gaan’ zeg ik. Ik graai naar mijn clutch, open de deur, stap uit en geef je een handkus. Je baalt. Dat weet ik. Maar liefde voel ik niet en lust is een spel. Met een glimlach loop ik naar de voordeur. Wat een heerlijke avond. Ik hoor hoe je flink gas geeft en weg scheurt…met……KUT! ‘M’N TIETEN!

Gezeik op het station deel 2

Ok. Rustig blijven, eerst plassen. Ik span alle spieren rondom mijn blaas aan en loop met kleine stapjes richting de uitgang. Waar is die klote wc. Bij elke stap die ik zet, wordt het gevoel erger. Dit werkt niet. Ik blijf verstijfd staan en voel dan een warme straal zachtjes langs de binnenkant van mijn panty glijden…. Are u kidding me. Niet hier. Niet in mijn cocktailjurkje, niet midden in de nacht in een verlaten stationshal. Ik geef flink tegendruk. Het helpt iets. Ik ren de stationshal uit, de hoek om. Bij de muur ruk ik mijn string en panty naar beneden, spreid mijn benen en laat de rest lopen. Feels goooooood.  Mijn hoofd bungelt naar beneden van opluchting. Ik kijk naar 2 herenschoenen die voorbij lopen. Ik knik ze vriendelijk gedag. Gênant.

Als al het bier uit mijn blaas verdwenen is, trek ik mijn natte panty en string weer omhoog. Ik ga zitten op het bankje tegenover mijn plaats delict en bel een vriendin. Voicemail. Ik spreek in. ‘Hi! Ik heb mijn trein gemist en ‘believe it or not’ ik heb in mijn panty geplast. Ik kan zo echt niet de taxi in. Anyway. Als je dit hoort, bel me’! Mijn batterij knippert als ik ophang. Nog 5%. Great! Ik stuur er snel een appje achteraan en copy-paste het bericht naar een rijtje vriendinnen; ‘Call me. Dringend’. Ik bel mijn vader, mijn moeder en als laatste mijn zus. Geen gehoor. Nog 3%. Ik loop doelloos het plein over, langs de Blauwe Engel, richting de grote trap. Op het moment dat ik mijn telefoon op vliegtuigstand wil zetten, licht mijn beeldscherm op; ‘Papa belt’. Thank god! Ik geef een korte samenvatting van het voorval en spreek met hem af dat ik over een half uur weer ‘in the air’ ben. ‘Tot zo’.

‘Pap, waar ben je? Mijn telefoon kan ieder moment uitvallen dus het moet sne….’ Batterij op. Fuck. Ik loop de stationshal in naar de andere kant. Hier is hij ook niet. Wat een gezeik! Dan hoor ik in de verte mijn naam. ‘Ja, hier ben ik papa!’ schreeuw ik terug. Ik kijk vluchtig om mij heen. Het komt daar vandaan. Ik sprint naar de metropoortjes en zie dan mijn vader staan. Ik kan wel janken van geluk. Hij bliept vanaf de andere kant met zijn OV-kaart de poortjes open. Hij geeft me een knuffel en vertelt dat hij boven aan het einde van het metroperron staat geparkeerd. Als we bij de auto aankomen, zie ik een vuilniszak op de bijrijderstoel liggen. Ik kijk mijn vader aan en we moeten allebei lachen. Mijn date moest eens weten…

Gezeik op het station, deel 1

‘Doei,’ zeg ik flirterig. Je lacht, kijkt me aan en trekt me naar je toe. Je geeft me een zoen op mijn mond en bedankt me voor de leuke avond. Zweverig van de alcohol en mijn nieuwe date loop ik naar de ingang van station Amsterdam Zuid. Ik pak mijn telefoon en stuur een app naar mijn vriendinnen. ‘Onderweg naar huis, date geslaaaaagd!’

Voor de stationshal sta ik stil. Ik kijk naar de grote klok op de muur. Jammer, geen tijd meer om te plassen. In versneld tempo loop ik naar de poortjes, pak mijn treinkaartje en probeer in te bliepen. Geen respons. Als de rest van de poortjes in de rij het ook niet doen raak ik in de stress. Verdomme! Mijn trein vertrekt bijna en ik moet ook nog eens super nodig zeiken! Ik ren op mijn hoge hakken naar de dichtstbijzijnde NS automaat, zoek op het scherm vluchtig naar Hilversum en gooi mijn laatste muntgeld in de gleuf. Mijn wangen gloeien en de druk op mijn blaas wordt groter. ‘Schiet op’ roep ik hardop. Het kaartje rolt op mijn commando uit de automaat. Nog een keer proberen dan maar. Weer niet. Ik snap er niks van. Ik besef me dan dat ik voor de verkeerde poortjes sta. Dit is de ingang van de Metro en met een NS kaartje gaan die poortjes natuurlijk niet open. Wat stom! Ik kijk paniekerig om me heen. Te laat. Het fluitje van de conducteur galmt door de lege stationshal….dat was de laatste trein. Dan tranen springen in mijn ogen…

volgende week deel 2

Tongen op afspraak

‘Ok, ik ga fietsen. Ready?’ appt hij
Nee, ik ben helemaal niet ready! Ik ben vreselijk misselijk en het liefst wil ik heel hard schreeuwen. Ik ga iets doen wat niet veel mensen doen. Mijn vriendinnen keken me ook verbaasd aan, toen ik het aan ze vertelde. Maar daarom is het ook zo leuk en spannend!

De trein staat stil. This is it, het moment waar ik al een week naar uitkijk. Ik stap wankelend uit en haast me naar de wc’s op perron 1 om daar nog even snel een spiegelcheck te doen. Terug in de stationshal loop ik naar de poortjes aan de voorkant, bliep uit en binnen een paar seconden sta ik buiten. ‘Hallooo Amsterdam’. Meteen rechts bij de fietsenstalling is de plek waar het gaat gebeuren. Elke fietser die ik voorbij zie komen maakt me nerveus. Ik loop wat zenuwachtig heen en weer en probeer een juiste plek te vinden voor het ‘moment suprême’. Je appt, over 3 minuten ben ik er.

Je komt aan op een blauwe Amsterdamse fiets. Je hebt een zwarte NY pet op, die herken ik van je Innercircle profiel. Je fietst recht op me af (a man with a mission) en zet je fiets vlak voor mijn neus stil. Het woord ‘hallo’ slik ik net op tijd in. Jij bent er klaar voor, ik nu ook. Op onze allereerste date, meteen zoenen zonder elkaar eerst gedag te zeggen. Dat is de afspraak! Geen gelul, direct een tong erin. Met 1 hand hou je je fietst vast, met de andere hand duw je me tegen je aan. Je kijkt me strak aan en zoent me. De spanning die we weken lang via de app hebben opgebouwd proef ik terug in je manier van zoenen….je tong voelt heftig maar mega lekker.

‘Zo! Hebben we dat alvast gehad zeg ik lacherig’. Ik geef je een hand en stel me aan je voor ‘hi ik ben Natascha, drankje dan maar?’